Tanıklıklar

Bu öyle bir zorunluluk ya da itici güçtü ki insanlar kamplardan çıktı ve ailelerinden geride kalanları aramak için yürüdüler, seyahat ettiler. (O zamanlar Çekoslovakya, Polonya ve Rusya'da ulaşım araçları yoktu.) İnsanlar Doğu Avrupa'dan Münih'e geldi ve büyük bir izleme programı oluşturduk. Yayınladığımız kitapların yanı sıra, Avrupa'nın her yerinden gelip aileleriyle ilgili bir şeyler öğrenmek isteyen insanların toplandığı Münih’te, Alman Müzesi'nde bir merkezimiz vardı. Burada ilginç olan nokta ise lobiye bir masa koymamızdı. İnsanlar gelip kitabın sayfalarını yırtıyordu. Sürekli masadaki kitapları değiştiriyorduk ve sayfaları zımbalıyorduk ki biraz daha uzun süre dayanabilsin. Ama biri gelip aradığı ismi kitapta bulamazsa, duvara koşuyorlardı—büyük bir duvarımız vardı—çocuğuna ya da anne babasına hitaben “Geldim. Buradaydım”, “Seni arıyorum. Burada ya da şurada olabilirim” yazan bir şeyler yazıyorlardı. Bu şekilde bir irtibat noktası oluştu. Bizlerse Doğu Avrupa'daki çocukları arama işine dalmıştık. Çocuklarını Hıristiyan arkadaşlarıyla ya da başkalarıyla bırakan aileler, o çocukları bulmak istiyordu. Biz de çocukları bulmak üzere çoğu zaman etkili işleyen ama gelişigüzel hazırlanmış bir program başlattık.