39-1933: اغلب در مدرسه به دردسر می افتادم چون مردم به من ناسزا می گفتند. "قاتل مسیح" و "پدرت نوزادان مسیحی را برای عید فصح می کشد" ، متلک هایی بودند که زیاد می شنیدم. بسیاری از مردم فکر می کردند نازیها یک جنون سیاسی گذرا هستند، اما تا سال 1935 دیگر قوانین آنها رعب انگیز و تهدید آمیز شده بودند. به تدریج تابلوهایی با مضمون "برای یهودیان ممنوع" در نقاط مختلف پدیدار شد. در 1938، بعد از اینکه کنیسه ی ما را (در شب شیشه های شكسته) سوزاندند ، متوجه شدیم که باید از آلمان بگریزیم. از آنجا که خانواده ما فقط استطاعت خرید دو بلیط را داشت، من و مادرم با کشتی به آسیا رفتیم و خانواده مان را ترك كردیم.

44-1940: سرانجام به شانگهای كه تحت کنترل ژاپنی ها بود رسیدیم. شانگهای تنها شهری بود که پناهندگان می توانستند بدون ویزا وارد آن شوند. آنجا، برای نیروی های داوطلب شانگهای در ارتش بریتانیا راننده کامیون بودم، به من غذا می دادند و اوضاع و احوالم از بسیاری از پناهندگان دیگر بهتر بود. بعد از پرل هاربر (Pearl Harbor) در دسامبر 1941، شرایط پناهندگان شهر روبه وخامت نهاد، چرا كه کمک های مالی آمریکا كه تنها راه نجات پناهندگان به شمار می رفت به شانگهای نمی رسید. در 1943، ژاپنی ها تحت فشار آلمان یک محله یهودی نشین ایجاد کردند.

ارنست دو سال در محله یهودی نشین شانگهای به سر برد، تا اینکه آن شهر در 1945 آزاد شد. بعد از جنگ، او چند سالی را در نانجینگ (Nanking) چین در نیروی هوایی ایالات متحده کار کرد و سپس به ایالات متحده مهاجرت کرد.