آزادسازی اردوگاه های نازی ها — تاریخ شخصی

آنها خیلی لاغر بودند. نمی توانستم هیچ كدام شان را از روی زمین بلند کنم. سعی می کردم، ولی اگر آنها را بلند می کردم، پوستشان پاره می شد. برای همین بایستی برای بیرون بردنشان خیلی خیلی دقت می کردیم. پوست بدنشان وحشتناک شده بود. پس حداقل سه نفر لازم بود، یک نفر سر را می گرفت، یک نفر پاها را می گرفت و با احتیاط آنها را بلند می کردیم و بیرون می بردیم، همینطور جلو می رفتیم و آنها را از آنجا بیرون می بردیم. بیرون از اردوگاه چادر زده بودیم. تخت های سفری و رختخواب های تمیز داشتیم. به این ترتیب آنها را بیرون می بردیم. یا اگر بیمارستانی در آن حوالی بود، بیمارستان را می گرفتیم و آنها را می بردیم آنجا. اما...نمی توانستیم... برای تیفوس که بیماری اصلی بود، هیچ دارویی نداشتیم، فقط معالجات کمکی انجام می دادیم، به آنها مایعات می دادیم. آنها نمی توانستند چیزی بنوشند، به همین خاطر مجبور بودیم با قطره چکان به آنها غذا بدهیم. و نمی شد برای آنها تزریق زیر پوستی انجام داد چون هیچ جایی برای فرو کردن سوزن پیدا نمی کردیم. آنها اصلاً پوست نداشتند...ماهیچه هم نداشتند، فقط پوست و استخوان. هیچ جایی برای تزریق زیر پوستی وجود نداشت.