تاریخ شخصی

یک مددکار از انجمن کمک به کودکان به دیدن مادرم آمد و به او گفت که دهکده ای به نام... لوشامبون... وجود دارد ... و گفت که هدف او کمک به جوانان و خارج کردن آنها از اردوگاه است و در صورت موافقت مادرم، مرا هم با خود می برد. مادرم از من پرسید که مایلم بروم یا نه و من گفتم "البته." و او اصلاً نگفت "دلم برایت تنگ می شود، نمی خواهم ... بروی" یا حرف هایی از این دست. مادرم اجازه داد من بروم. او آنقدر مرا دوست داشت که اجازه داد بروم. چون والدینی هم بودند که نگذاشتند فرزندانشان اردوگاه را ترک کنند. با تعجب به من نگاه نکنید. درسته. والدینی هم بودند که نگذاشتند فرزندانشان اردوگاه را ترک کنند. باورکردنی نیست، اما آنها مخالفت کردند. مادرم اجازه داد، و من به همراه شش جوان ... نوجوان دیگر، اول سپتامبر 1941 به سمت لوشامبون راه افتادیم. لوشامبون خود بهشت بود. ما آزاد بودیم. در یک خانه زندگی می کردیم که هرچند ساده و ابتدایی بود اما به هر حال یک خانه بود. البته وضعیت غذا خیلی بهتر بود. اما در ابتدا نمی توانستیم تمام نانی را که به ما می دادند بخوریم. نه اینکه مقدار نان خیلی زیاد باشد، بلکه بیشتر از مقداری بود که می توانستیم بخوریم. به همین دلیل نان را حسابی برشته می کردیم و در بسته های کوچک می گذاشتیم و به اردوگاه می فرستادیم، چون مدام نگران آنچه در اردوگاه اتفاق می افتاد بودیم. به همین دلیل، همه ما بسته های کوچکی درست می کردیم و برای آنها می فرستادیم.