تاریخ شخصی

من روز ورود آنها را به خاطر دارم. من آن روز را به ياد می آورم... آن محل را به ياد دارم، خيابانی را كه در آن ايستاده بودم و در آن زمان برف می باريد. روز سردی بود و آنها در حال وارد شدن بودند. تنها بودم. فقط قدم می زدم. زیاد دور نبود. شايد سه چهارم مايل از جایی كه زندگی می كرديم فاصله داشت و ما آنها را روی واگن ها و تانك ها، با كاميون ها و تفنگ هايی كه پشت بام ها را نشانه رفته بودند می ديديم. و برف می باريد. و می دانستیم اوضاع روز به روز سخت تر و سخت تر می شد. ما با اینکه از اتفاقاتی كه در اتريش رخ می داد مطلع بوديم، اما هنوز خوش خیال بودیم و می گفتیم که در چكوسلواكی هستيم. چون كاملاً به ياد دارم كه حدود يازده يا دوازده سال داشتم که كتابی در باره مارانوس خواندم. آنها يهوديان ساکن در اسپانيا بودند. تعداد زیادی از آنها در دادگاه تفتیش عقاید- که بایستی یا مذهب خود را کنار می گذاشتند و یا به فرقه کاتولیک می گراییدند- فقط اسماً دين خود را تغيير داده بودند و همچنان مخفيانه تمام تعطيلات يهودی را جشن می گرفتند. و این کتاب روایتی جالب در باره مأموران تفتيش عقايد و این چیزها بود. و من به ياد می آورم- همانطور كه هر کسی عکس های دوران كودكی اش را به ياد می آورد- كه به مادربزرگم مي گفتم، "چقدر خوش شانس هستیم که در قرن بیستم و در چکوسلواکی زندگی می کنیم و چنین اتفاقاتی برای ما رخ نخواهد داد."