تاریخ شخصی

باید نشان می دادیم که هنوز قدرت داریم، چه برای اینکه کار بکنیم و چه برای اینکه یک روز دیگر زنده بمانیم. چند زن را به خاطر می آورم... که موهایشان از نو رشد کرده بود و رنگ آن به خاکستری شده بود. برای همین، آنها به کوره های بزرگی که در بازداشتگاه بود می رفتند و قطعه زغال کوچکی برمی داشتند و از آن برای رنگ كردن موهای خود استفاده می كردند تا اندكی جوانتر به نظر برسند. منظورم این است كه زنان در اردوگاه و تحت آن شرایط سخت حتی ممكن بود در سن 18 یا 19 سالگی موهایشان سفید شود. و آنها می دویدند... ما می دویدیم، در برابر شخصی كه گزینش را انجام می داد می دویدیم تا نشان بدهیم که می توانیم یك روز دیگر زنده بمانیم. اگر كسی در بدن خود اثر زخم یا جوش داشت؛ اگر آهسته می دوید؛ اگر كسی - به هر دلیل- به چشم شخصی كه گزینش را انجام می داد سالم به نظر نمی آمد؛ آنها آنجا با یك چوب ایستاده بودند تا با یک حرکت به سمت راست یا چپ در مورد ما که مقابل آنها می دویدیم تصمیم بگیرند. هرگز هیچكس نمی دانست که در کدام صف قرار خواهد گرفت. یك صف به اتاقهای گاز منتهی می شد و صف دیگر به اردوگاه و بازداشتگاه باز می گشت تا یك روز دیگر زنده بمانیم.