تاریخ شخصی

یادم می یاد دراز کشیده بودم. یک نفرمی گفت "آه خدای من، چه صحنه ای!" (در حال گریه). چه صحنه ای! اونها شروع كردن به بلند کردن آدمها. اونها رو یکی یکی بلند می کردن. اکثر اونها مرده بودن چونكه نتونسته بودن... و...عده کمی هم که زنده مونده بودن گذاشتن تو کامیون و جیپ و بردنشون بیمارستان یا چادرزدن و اونها را گذاشتن تو چادرها. به اونها آب دادن. به اونها بسته های صلیب سرخ دادن. اما این هم بد بود چونكه وقتی مردم اون بسته ها رو می گرفتن توی اون بسته ها شیر خشک بود، شکلات بود و یک قوطی کنسرو گوشت بود، و اونها انقدرگرسنه شون بود که كاری نداشتن توی بسته چی بود و اونرا می خوردن. واسه همین، صدها نفر به خاطر خوردن این چیزها مردن، چونكه معده شون به غذا عادت نداشت. یک نفر کنار دست من بود، نمی دونم دکتر بود یا نه -- اون هم نیمه جون بود... فکر کنم مجارستانی بود یا رومانیایی. تا بسته را گرفت بهم گفت "هیچی نخور. هیچی نخور. اگه چیزی بخوری، می میری. فقط اگه قند داری اون رو بذار تو دهنت و مک بزن." بعدش گفت، "تنها کاری که باید بكنی همینه، بقیه اش رو بریز دور. و اگرهم می خوای اونها را نگه داری، اشکال نداره، اما هیچی نخور. به شیر اصلاً لب نزن. به شکلات لب نزن. به گوشت لب نزن" -- چون اونها یک قوطی کنسرو گوشت ژامبون هم به ما می دادن، "از اون نخور، اگه بخوری، می میری." و همین هم شد. کسانی كه اون چیزها رو می خوردن ، اسهال می گرفتن و می مردن.