تاریخ شخصی

ما باید می رفتیم از رودخانه ویستولا آب می آوردیم. و این یعنی حدود چهار مایل. ما- من و خواهرم- دو سطل آب می گرفتیم و پیاده راه می افتادیم. سطل های آب را با خودمان می بردیم. وقتی مجبور می شدیم از کنار منطقه لهستانی نشین عبور کنیم، بچه های لهستانی بیرون می آمدند و سطل های آب را برمی داشتند و خالی می کردند و ما مجبور می شدیم تمام راه را دوباره برگردیم. و این زمانی بود که آلمانی ها شهر را گرفته بودند. همه اهالی شهر به حال خود گذاشته شده بودند و همه می دانستند که کشورشان از دست رفته. با این همه، هنوز نفرت وجود داشت! آن لهستانی ها یهود ستیز بودند. آن هم بدون هیچ دلیل خاصی. آنها فکر می کردند كه حالا می توانند با کمک آلمانی ها، كاری را بكنند که همیشه آرزویش را داشتند.