تاریخ شخصی

ما قیچی داشتیم. موهاشان را دسته دسته می گرفتیم. و می چیدیم. و می انداختیم گوشه ای از كف اتاق. باید كمتر از دو دقیقه طول می کشید. حتی دو دقیقه هم نه... چون یک صف آدم منتظر بودن نوبت شان بشه. و ما اینجور کار می کردیم. اما دل مان پر از درد بود. خیلی درد داشت وقتی بعضی از آرایشگرها عزیزان شان رو بین این آدم ها می دیدن -- زن هاشان، مادرهاشان، حتی مادربزرگ هاشان. باورتان میشه كه آدم مجبوربود موهاشان را كوتاه كنه اما حق نداشته باشه یک كلمه باهاشان حرف بزنه؟ اگر به اونها یک كلمه می گفتن كه...اِه... قراره پنج شش دقیقه دیگر با گاز كشته بشن، همه جا رو وحشت برمی داشت و تازه خودشان هم کشته می شدن.