ژانویه 1942
ارتش یهودیان در فرانسه
ارتش یهودیان را گروه های جوانان صهیونیست در تولوز فرانسه تشکیل دادند. این ارتش در سرتاسر فرانسه به اجرای عملیات می پرداخت، اما به طور خاص در نواحی جنوبی فعال بود. اعضای این گروه را جوانان یهودی و غیر یهودی و همچنین گروه های مقاومت تشکیل می دادند که فعالیت های نظامی و خرابکاری را آموزش دیده بودند. اعضای ارتش یهودیان به صورت قاچاقی به انتقال پول از سوئیس به فرانسه و توزیع آن در میان اداره های امدادرسانی یهودی می پرداختند و از این طریق به هزاران یهودی که در خفا می زیستند کمک می کردند. افزون بر این، ارتش یهودیان بعضی از کسانی را که با آلمانی ها همکاری می کردند کشتند و حدود 500 یهودی و غیر یهودی را به صورت قاچاقی از مرز عبور داده و به کشور بی طرف اسپانیا بردند. در سال های 1943 و 1944، ارتش یهودیان با نیروهای متفقین، از جمله نیروهای فرانسه آزاد به رهبری ژنرال شارل دوگل، روابط دوستانه ای برقرار کرد. در زمان آزادسازی فرانسه در سال 1944، این ارتش در شورش های پاریس، لیون و تولوز که علیه اشغال آلمان صورت پذیرفت شرکت کرد.

21 ژانویه 1942
سازمان پارتیزان های متحد در ویلنا
بعد از گزارش های حاکی از کشتار دسته جمعی یهودیان در جنگل پوناری، خارج از شهر ویلنا، اعضای جنبش های جوانان صهیونیست در گتوی ویلنا سازمان پارتیزان های متحد را تشکیل دادند. این سازمان خود را آماده می ساخت تا در صورتی که گتو از جانب آلمانی ها در معرض خطر نابودی بگیرد، در برابر آنان مقاومت کند. علاوه بر این، با گتوهای دیگر ارتباط برقرار می ساخت تا اسلحه مورد نیاز را تهیه و آنان را نیز به مقاومت تشویق کند. در اوایل سپتامبر 1943، آلمانی هایی که یهودیان را از گتو خارج می کردند با مقاومت اعضای سازمان پارتیزان های متحد مواجه شدند. اعضای این سازمان تصمیم به ترک گتو و فرار به سوی جنگل های نزدیک گرفتند تا از خارج از گتو با آلمانی ها مبارزه کنند. آخرین مبارزان جنبش مقاومت در 23 سپتامبر سال 1943 از تخریب نهایی گتو جان سالم به در بردند. آنها از طریق لوله های فاضلاب از گتو خارج شده و به پارتیزان های ساکن در جنگل های رودنینکای و ناروچ ملحق شدند.