24 ژوئن 1933
فعالیت فرقه شاهدان یهوه در پروس ممنوع شد
دولت نازی پروس، بزرگترین دولت ایالتی در آلمان، فعالیت فرقه شاهدان یهوه را ممنوع کرد. شاهدان یهوه از ادای سلام به شیوه نازی ها، "هایل هیتلر"، اجتناب می کردند و از سال 1935، از خدمت در ارتش آلمان سر بازمی زدند. نازی ها در سال 1936، شروع به دستگیری دسته جمعی شاهدان یهوه کردند. بسیاری از اعضای این فرقه در اردوگاه های کار اجباری زندانی شدند و تقریباً در هر اردوگاه عمده، نماینده ای از آنان دیده می شد. در کل، شاهدان یهوه از اعتقادات خود دست نکشیدند، هر چند که با امضای اظهارنامه ای مبنی بر انکار این اعتقادات می توانستند از اردوگاه ها آزاد شوند. 28 ژوئن 1935
نازی ها قوانین سخت تری علیه همجنس گرایی تصویب کردند
نازی ها مردان آلمانی همجنس گرا را مورد اذیت و آزار قرار می دادند، چرا که گرایش جنسی آنان را مانعی در راه حفظ ملت آلمان تلقی می کردند. در 28 ژوئن 1935، دولت نازی بند 175 قانون جزای آلمان را سخت تر کرد، و به این ترتیب حتی دوستی میان مردان همجنس گرا جرم دانسته شد. همجنس گرایان "مزمن" به زندان تبعید می شدند، و برخی از آنها به اردوگاه ها بازگردانده می شدند. بین 5000 تا 15000 همجنس گرا، که اکثر آنان آلمانی یا اتریشی بودند، در اردوگاه های کار اجباری زندانی شدند. آنان در آنجا مجبور بودند پارچه ای مثلثی شکل و صورتی رنگ به نشانه همجنس گرایی بر لباس خود داشته باشند.
18 اوت 1944
رهبر حزب کمونیست در بوخنوالت اعدام شد
ارنست تلمان، رهبر حزب کمونیست آلمان از سال 1925 که یک بار کاندیدای ریاست جمهوری آلمان نیز شده بود، در اردوگاه بوخنوالت اعدام شد. او به دست محافظان اس اس خود همزمان با حمله هوایی به کارخانه ای در همان حوالی کشته شد. تلمان بعد از آتش سوزی و ویرانی ساختمان رایشستاگ (پارلمان آلمان) در سال 1933 دستگیر شد. او تقریباً بیش از 12 سال از عمر خود را در اردوگاه ها گذراند. کمونیست ها، سوسیال دموکرات ها و اعضای اتحادیه های صنفی از اولین گروه هایی بودند که توسط نازی ها مورد آزار و اذیت قرار گرفتند.