اکتبر 1939
آلمانی ها کشتار معلولان را آغاز کردند
کشتار سازمان یافته آن دسته از آلمانی هایی که از نظر نازی ها "شایسته زندگی" نبودند، آغاز شد. گروه های "مشاوران" از بیمارستان ها و آسایشگاه ها بازدید می کردند و تصمیم می گرفتند کدام یک از بیماران باید کشته شوند. بیماران انتخاب شده به یکی از شش مرکز کشتار با استفاده از گاز- به نام های برنبورگ، براندنبورگ، گرفنک، هادامار، هارتهایم و زوننشتاین- که به عنوان بخشی از برنامه "کشتن از سر ترحم" دایر شده بودند، فرستاده می شدند: این بیماران از طریق گاز مونواکسید کربن در اتاق های گاز کشته می شدند. متخصصانی که در برنامه "کشتن از سر ترحم" دست داشتند، بعدها نقش مهمی در ایجاد و راه اندازی اردوگاه های مرگ ایفا کردند. 8 دسامبر 1941
نخستین مرکز کشتار شروع به کار کرد
اردوگاه مرگ خلمنو فعالیت خود را آغاز کرد. بعدها، نازی ها پنج اردوگاه مشابه دیگر احداث کردند: بلزک، سوبیبور، تربلینکا، آشویتس- برکناو (قسمتی از مجموعه اردوگاه آشویتس) و مایدانک. قربانیان در خلمنو در کامیون های گاز(کامیون های سربسته و بدون منفذی که لوله اگزوز موتور آن به داخل کابین هدایت شده بود) کشته می شدند. در اردوگاه های بلزک، سوبیبور و تربلینکا گاز مونواکسید کربن مورد استفاده قرار می گرفت که توسط موتورهای ثابت متصل به اتاق های گاز تولید می شد. آشویتس- برکناو، بزرگترین مرکز کشتار، دارای چهار اتاق گاز بزرگ بود که در آن از گاز تزیکلون ب به عنوان عامل کشتار استفاده می شد. در اتاق های گاز مایدانک از مونواکسید کربن و تزیکلون ب استفاده می شد. میلیون ها یهودی طی بخشی از برنامه "راه حل نهایی" در اتاق های گاز اردوگاه های مرگ کشته شدند.
22 ژوئن 1944
اولین کشتار از طریق گاز در اردوگاه کار اجباری راونسبروک
اولین مورد ثبت شده از کشتار با گاز در اردوگاه زنان در راونسبروک رخ داد. اتاق های گاز راونسبروک و دیگر اردوگاه ها که به طور خاص به عنوان مراکز کشتار طراحی نشده بودند- از جمله اشتوتهاف، ماوتهاوزن و زاکسنهاوزن- نسبتاً کوچک بودند. این اتاق های گاز برای کشتن زندانیانی ساخته شده بود که از نظر نازی ها برای کار کردن "نامناسب" تشخیص داده شده بودند. در اکثر این اردوگاه ها، تزیکلون ب در اتاق های گاز مورد استفاده قرار می گرفت.
