22 ژوئن 1941
جوخه های کشتار در حمله آلمان به اتحاد جماهیر شوروی شرکت کردند
جوخه های سیار کشتار، که واحدهای مأموریت ویژه نام گرفته بودند، مأمور شدند تا طی حمله به اتحاد جماهیر شوروی، یهودیان را به قتل برسانند. این جوخه ها، ارتش آلمان را که در حال پیشروی در خاک شوروری بود دنبال می کردند و عملیات کشتار جمعی را انجام می دادند. در ابتدا، جوخه های سیار کشتار عمدتاً مردان یهودی را تیرباران می کردند. اما طولی نکشید که این جوخه ها به هر جا پا می گذاشتند، مردان و زنان و كودكان یهودی را بدون توجه به سن یا جنسیت آنها تیرباران می كردند. تا بهار 1943، جوخه های سیار کشتار بیش از یک میلیون یهودی و دهها هزار پارتیزان، کولی و مقامات سیاسی شوروی را به قتل رساندند. 8 دسامبر 1941
اولین مرکز کشتار آغاز به کار کرد
اردوگاه خلمنو آغاز به کار کرد. نازی ها بعدها پنج اردوگاه مشابه دیگر نیز دایر کردند: بلزک، سوبیبور، تربلینکا، آشویتس- برکناو (قسمتی از مجموعه آشویتس) و مایدانک. قربانیان در خلمنو در کامیون های گاز (کامیون های سربسته و بدون منفذی که لوله اگزوز موتور آن به داخل کابین هدایت شده بود) کشته می شدند. در اردوگاه های بلزک، سوبیبور و تربلینکا گاز مونواکسید کربن مورد استفاده قرار می گرفت که توسط موتورهای ثابت متصل به اتاق های گاز تولید می شد. آشویتس- برکناو، بزرگترین مرکز کشتار، دارای چهار اتاق گاز بزرگ بود که در آن از گاز تزیکلون ب به عنوان عامل کشتار استفاده می کردند. در اتاق های گاز مایدانک از مونواکسید کربن و تزیکلون ب استفاده می شد. میلیون ها یهودی طی بخشی از برنامه "راه حل نهایی" در اتاق های گاز اردوگاه های مرگ کشته شدند.
20 ژانویه 1942
کنفرانس وانسی و "راه حل نهایی"
کنفرانس وانسی، نشست مقامات اس اس (گارد برگزیده حکومت نازی) و ادارات دولتی آلمان، در برلین افتتاح شد. آنها در مورد برنامه "راه حل نهایی" که در حال اجرا بود، به بحث و گفتگو پرداخته و هماهنگی های لازم را انجام دادند. در کنفرانس وانسی، مقامات اس اس تخمین زدند که برنامه "راه حل نهایی" حدود 11 میلیون یهودی اروپایی، از جمله یهودیان کشورهای اشغال نشده مانند ایرلند، سوئد، ترکیه و بریتانیای کبیر را در برمی گیرد. بین پاییز 1941 و پاییز 1944، میلیون ها نفر از طریق خطوط راه آهن آلمان به مراکز کشتار در لهستان اشغالی منتقل و در آنجا کشته شدند.
