نازی ها شروع به ایجاد گتو (محله یهودی نشین) در لهستان اشغالی کردند. یهودیان اروپای غربی و لهستان به این گتوها تبعید شدند. طی تهاجم آلمان به اتحاد جماهیر شوروری در سال 1941، جوخه های سیار کشتار، قتل عام کل جوامع یهودی را آغاز کردند. طولی نکشید که روشهای مورد استفاده آنها که عمدتاً تیرباران یا کامیون های گاز بود، ناکارآمد و موجب فشار روحی و روانی بر قاتلان تشخیص داده شد.

پس از کنفرانس وانسی در ژانویه 1942، نازی ها تبعید سازمان یافته یهودیان را از سراسر اروپا به شش اردوگاه مرگ خلمنو، بلزک، سوبیبور، تربلینکا، آشویتس- برکناو و مایدانک که در خاک لهستان سابق دایر شده بودند، آغاز کردند. اردوگاه های مرگ، مراكز كشتار طراحی شده به منظور اجرای نسل كشی بودند. حدود 3 میلیون یهودی با استفاده از گاز در اردوگاه های مرگ کشته شدند.

در کل، برنامه "راه حل نهایی" شامل کشتن با استفاده از گاز، تیرباران، اعمال خشونت به صورت تصادفی، بیماری و گرسنگی بود که به موجب آن حدود 6 میلیون یهودی- یعنی دو سوم از یهودیان اروپا- جان خود را از دست دادند.