در سال 1933، حدود 500000 یهودی در آلمان زندگی می کردند که کمتر از یک درصد از کل جمعیت این کشور را تشکیل می دادند. اکثر یهودیان افتخار می کردند که آلمانی و شهروندان کشوری هستند که شاعران، نویسندگان، موسیقیدانان و هنرمندان بسیار بزرگی را پرورانده است. طی جنگ جهانی اول، بیش از 100000 یهودی آلمانی در ارتش آلمان خدمت و بسیاری از آنها مدال شجاعت دریافت کردند.
یهودیان از پست و مقام های مهمی در دولت برخوردار بودند و در دانشگاه های بزرگ آلمان تدریس می کردند. چهارده نفر از سی و هشت نویسنده و دانشمند برنده جایزه نوبل بین سال های 1905 و 1936 یهودی بودند. ازدواج بین افراد یهودی و غیریهودی بیشتر رایج شده بود. با وجود اینکه یهودیان آلمانی در زندگی اجتماعی و شغلی خود همچنان با تبعیض مواجه بودند، اما اکثر آنها نسبت به آینده خود به عنوان شهروندان آلمانی اطمینان خاطر داشتند. آنها به زبان آلمانی صحبت می کردند و آلمان را وطن خود می دانستند.
زمانی که نازی ها به قدرت رسیدند، زندگی یهودیان آلمانی به شدت تغییر کرد. در 1 آوریل 1933، نازی ها نخستین اقدام برنامه ریزی شده خود علیه یهودیان را در سطح کشور به اجرا گذاشتند: تحریم کسب و کار یهودیان. سخنگویان نازی ها ادعا می کردند که این تحریم اقدامی انتقام جویانه علیه یهودیان آلمانی و خارجی ها، از جمله روزنامه نگاران انگلیسی و آمریکایی، بود که رژیم نازی را مورد انتقاد قرار داده بودند. در روز تحریم، گارد ضربت به صورت تهدیدآمیزی در مقابل فروشگاه های متعلق به یهودیان ایستادند. "ستاره شش پر داوود" به رنگ زرد و مشکی روی هزاران در و پنجره کشیده شد. علامت هایی نیز با این مضامین نصب شد: "از یهودیان خرید نکنید" و "یهودیان موجب بدبختی ما هستند."
این تحریم سراسری چندان موفقیت آمیز نبود و فقط یک روز به طول انجامید، اما حاکی از آغاز مبارزه حزب نازی با کل جمعیت یهودی آلمان در سطح کشور بود. یک هفته بعد، دولت قانونی تصویب کرد که به موجب آن استخدام در ادارات دولتی به انحصار "آریایی ها" درآمد. کارمندان یهودی دولت، از جمله آموزگاران مدارس دولتی و دانشگاه ها اخراج شدند.
