در بهار سال 1933، سازمان های دانشجویی، استادان و کتابداران نازی فهرست بلندی از اسامی کتاب هایی تهیه کردند که از نظر آنها آلمانی ها نباید می خواندند. سپس، در شب 10 مه 1933، نازی ها به کتابخانه ها و کتابفروشی ها در سرتاسر آلمان حمله کردند. آنها مشعل به دست رژه های شبانه به راه انداختند، سرود سردادند و کتاب ها را به درون آتش های عظیم انداختند. آن شب، بیش از 25000 جلد کتاب سوزانده شد. برخی از این کتاب ها آثار نویسندگان یهودی، از جمله آلبرت آینشتاین و زیگموند فروید بود. اکثر این کتاب ها به قلم نویسندگان غیر یهودی، شامل نویسندگان معروف آمریکایی مثل جک لندن، ارنست همینگوی و سینکلر لوئیس بود. از آنجا که نازی ها عقاید این نویسندگان را با نظرات خود متفاوت می دانستند، کتاب هایشان نباید خوانده می شد.

مأموران سانسور نازی ها کتاب های هلن کلر که بر ناشنوایی و نابینایی خود غلبه کرده و نویسنده ای معتبر شده بود را نیز سوزاندند. زمانی که هلن کلر از سوزاندن کتاب ها با خبر شد، چنین گفت: "استبداد نمی تواند بر قدرت فکر و اندیشه چیره شود." صدها هزار نفر در ایالات متحده در تظاهرات عمومی در نیویورک، فیلادلفیا، شیکاگو و سنت لوئیس به این کتابسوزان که نقض صریح آزادی بیان بود اعتراض کردند.

مدارس نیز نقش مهمی در اشاعه عقاید نازی ها ایفا کردند. در حالی که مأموران سانسور برخی از کتاب ها را از کلاس های درس جمع آوری می کردند، کتاب های درسی دیگری که به تازگی نوشته شده بود جایگزین می شد تا به دانش آموزان اطاعت کورکورانه از حزب نازی، عشق به هیتلر و یهودستیزی آموزش داده شود. در جلسات "جوانان هیتلر" و "انجمن دختران آلمان" بعد از ساعات مدرسه، به کودکان وفاداری به حزب نازی آموزش داده می شد. جوانان در داخل و خارج از مدارس، مناسبت هایی چون روز تولد آدولف هیتلر و سالگرد به قدرت رسیدن او را جشن می گرفتند.