پس از اینکه آدولف هیتلر در ژانویه 1933 صدراعظم آلمان شد، به سرعت حکومت آلمان را به یک دیکتاتوری تک حزبی تبدیل کرد و نیروی پلیس را برای اجرای سیاست های نازی ها سازماندهی کرد. او کابینه خود را متقاعد کرد تا با اعلام وضعیت فوق العاده، به آزادی های فردی- از جمله آزادی مطبوعات، آزادی بیان و آزادی برگزاری اجتماعات- پایان دهند. افراد حق برخورداری از زندگی خصوصی را نیز از دست دادند و این بدان معنا بود که مقامات می توانستند نامه های مردم را بخوانند، به گفتگوهای تلفنی آنها گوش دهند، و منازل شخصی را بدون مجوز تفتیش کنند. هیتلر برای دستیابی به اهداف خود به ایجاد رعب و وحشت نیز متکی بود. دهها هزار جوان بیکار که با دستمزد، احساس رفاقت و هم قطاری و پوشیدن اونیفورم های جذاب اغوا شده بودند، پیراهن های قهوه ای رنگ و چکمه های بلند چرمی گارد ضربت نازی ها را پوشیدند. این نیروهای کمکی پلیس که "اس.آ" نامیده می شدند، به خیابان ها ریختند تا برخی از مخالفان رژیم نازی را مورد ضرب و شتم قرار داده و به قتل رسانند. دیگر آلمانی هایی که از نازی ها حمایت نمی کردند نیز تنها به دلیل ترس از گارد ضربت به سکوت کشانده شدند.
