Önceleri, ben, Krakow’a sonra geldim. Savaştan birkaç gün sonra geldim. Çok sefil bir hayat sürüyorduk. Çünkü yiyecek diye bir şey yoktu. Bir somun ekmek alabilmek için sabah dörtte kalkmam, fırına gitmem gerekiyordu ve saatlerce sıra bekledikten sonra bir somun ekmek alabiliyordum. Hemen satın alınabilecek hiçbir şey yoktu. Tabi etrafta dolaşan, caddelerde koşuşturup duran bir sürü asker de bu manzaraya dâhildi. Askerlerle ilk karşılaşmam sokakta durdurularak oldu. Bana bir soru soracaklar gibi gelmişti, ama sebepsiz yere tekmelediler durup dururken. İşte o zaman Polonya’nın savaşta olduğunu, işgal edildiğimizi, artık hiçbir şeyin normal olmadığını anlamıştım. Bana vurmasındaki o büyük haksızlığı ta içimde hissetmiştim. Ona hiçbir şey yapmamıştım ki... Bu gün bile gayet canlı hatırlıyorum.