باز کردن بایگانی هولوکاست ممکن است سالها به طول انجامد
صفحه اصلی
چاپ
آسوشیتدپرس
18 ژانویه، 2007
توسط ملیسا ادی
نویسنده خبرگذاری آسوشیتدپرس
برلین – علیرغم فشارهای وارده از طرف قانون گذاران ایالات متحده و ناکامی که در بین بازماندگان واقعه هولوکاست دیده می شود، استفاده از یکی از بایگانی های منحصر به فرد دوران حکومت نازی به روی محققان بسته است و مقامات رسمی می گویند سالها زمان لازم است تا این بایگانی که شامل میلیونها سند و مدرک می باشد برای مطالعه در دسترس عموم قرار گیرد.
از زمانی که 11 کشور ناظر بر منبع بزرگ دفاتر یادداشت آمار، لیست های انتقال و دفاتر ثبت مردگان موافقت کرده اند این بایگانی را برای تحقیق باز کنند هشت ماه می گذرد. نزدیک به یک دهه، این گروه در اعتراض به این موضوع که این افشاء سازی می تواند موجب هتک حرمت به حریم خصوصی بعضی از قربانیان شود به مشاجره و بحث پرداختند.
هنگامی که وزیر دادگستری آلمان بریجیت زیپریس آوریل گذشته در واشنگتن تصمیم کشورش را مبنی بر دست برداشتن از این مقاومت اعلام کرد، به خبرنگاران گفت تصویب این توافقنامه که از سوی کشورهای عضو بیان شده نباید بیشتر از شش ماه به طول انجامد. بنابراین انتظار اینکه این بایگانی تا پایان امسال در دسترس محققان قرار گیرد افزایش یافت.
اما این توافقنامه اولین قدمی بود که می توانست طی یک روند قانونی و طولانی مدت، معاهده 1955 را که بر بایگانی سرویس ردیابی بین المللی یا ITS، یکی از بخش های کمیته بین المللی صلیب سرخ، در شهر آلمانی باد آرولسن نظارت دارد، اصلاح کند.
در بین این کشورها فقط اسرائیل و ایالات متحده هستند که اصلاحیه های پذیرفته شده ماه می گذشته این کمیسیون بین المللی را که شامل 11 کشور می شود به طور کامل تصدیق و امضاء کرده اند. سایر اعضای این کمیسیون می گویند این تصدیق و تصویب در انتظاراقدامات قانون گذاری آنها می باشد.
لیزبت لیجن زاد از وزارت امور خارجه هلند، که در حال حاضر ریاست کمیته را به عهده دارد به خبرگذاری آسوشیتدپرس گفت "ما داریم بسیار سریع حرکت می کنیم. اگر معاهده ای در مدت سه سال بعد از به امضاء رسیدن به اجرا درآید یک پیروزی بسیار بزرگ محسوب می شود که البته این حالت به ندرت اتفاق می افتد.
پل داسترت از وزارت امور خارجه لوگزامبورگ که ریاست جلسه مهم ماه می را بر عهده داشت، توضیح داد "بعضی از هیأت های نمایندگی فکر می کنند تحت فشار قرار دادن پارلمان های ملی با ضرب العجل رسمی کار عاقلانه ای نیست". او خوش بینانه پیش بینی کرد تصدیق و تصویب این توافقنامه توسط این گروه هر چه زودتر و تا پایان امسال انجام پذیرد.
ایالات متحده پیشنهاد کرده بود شش ماه بعد از جلسه لوگزامبورگ یک بازدید رسمی از پیشرفت کار درنظر گرفته شود، اما ریاست هلندی کمیته گفت نیازی به این کار نیست زیرا آخرین کشور این گروه 11 عضوی این توافقنامه را درست چند روز قبل امضاء کرده بود.
اما پژوهشگران و گروه های نماینده بازماندگان مسن از این حرکت آهسته ناخشنودند و عنوان می کنند دسترسی سریع به این مدارک برای کمک به رد نظریات افرادی که واقعه هولوکاست را انکار می کنند لازم است و اینکه روند قانونی این کار می تواند و - باید هرچه سریع تر طی شود.
پل شاپیرو از موزه یادبود هولوکاست ایالات متحده که سالهاست به دنبال تصویب لایحه باز کردن این بایگانی بوده است گفت "بازماندگان خواستار باز شدن این بایگانی و دسترسی به این مدارک هستند. این بایگانی می تواند حفاظت زیادی از خود این افراد و میراث آنها بعمل آورد.
او گفت "آنها در حال ناپدید شدن از جلوی چشمان ما هستند. دنیا تا چه مدت دیگری می خواهد این افراد منتظر بمانند؟"
از دیگر کشورهای عضو تنها آلمان، لوگزامبورگ، هلند و لهستان عنوان کرده اند قبل از جلسه سالیانه کمیسیون بین المللی در ماه می این توافقنامه را تصدیق و تصویب می کنند. بلژیک، بریتانیا، فرانسه، یونان و ایتالیا از دیگر اعضای باقیمانده این کمیسیون هستند.
قانون گذاران هر دو مجلس کنگره ایالات متحده به صورت کتبی از سایر اعضای این کمیسیون درخواست کرده اند روند تصویب خود را تسریع بخشند.
سناتور جوزف بیدن، رئیس کمیته روابط خارجی سنا، در نامه هایی که ماه گذشته به سفیران این کشورها نوشت گفت "کشور شما ...بر سر راه دسترسی به حقیقت و اجرای این توافقنامه قرار دارد". "اجرای مفاد این توافقنامه به عملکرد فوری نیاز دارد."
دو نمایندۀ دموکرات به نام های آلسی هاستینگز و روبرت وکسلر، هفته گذشته طی یک نامه مشترک به کلوس شاریوت سفیر آلمانی در ایالات متحده گفتند " در حالیکه هنوزعده ای ازبازماندگان این واقعه در بین ما وجود دارند، دسترسی محققان هولوکاست به این اسناد از آن جهت ضروری است که محققان بتوانند درپژوهش های خود از شاهدان عینی بهره بگیرند.
اما دیپلمات های هلندی که در حال پیگیری روند تصدیق و تصویب این توافقنامه هستند می گویند این برنامه ریزی زمانی خارج از کنترل آنهاست و به تشریفات پارلمانی این 11 کشور مربوط می شود. آنها این دخالت خارجی را به عنوان یک تجاوز به حاکمیت این کشورها رد می کنند.
لیجن زاد گفت "از دست ما کاری بر نمی آید. این موضوع به پارلمان ها و قانون اساسی" این 11 کشور مربوط است که می توانند روند حرکت این برنامه را تعیین کنند.
وزارت امور خارجه در برلین تأکید کرد "هدف ما تسریع بخشیدن به روند باز کردن بایگانی است."
با این حال، کابینه صدر اعظم آنجلا مرکل باید با پیش نویس قانون قبل از ارسال آن به مجلس سنای پارلمان جهت بحث و مناظره موافقت کند، که قرار است این کار در همین ماه انجام شود. بعد از تصویب در مجلس سنای پارلمان، این قانون دوباره برای موافقت به کابینه برگردانده می شود و سپس برای طی مرحلۀ آخربه مجلس نمایندگان فرستاده شود.
اگرچه انجام این مراحل یک رویۀ طاقت فرسا ست، اما در عین حال یک روند دقیق و قانونی است که به دنبال جنگ جهانی دوم تنظیم شده است تا مانع سوء استفاده از قدرت شود. اما این بدین معناست که تصویب این قانون چندین ماه به طول می انجامد.
سخنگوی زن ITS ماریا رابه گفت "در مدت انتظار تصویب قانون، روند دشوار اسکن کردن وتبدیل اسناد کاغذی به اسناد دیجیتالی حدود 63 درصد کامل شده است.
بعد از تصویب توافقنامه ها، هر یک از این 11 کشور واجد شرایط دریافت یک کپی دیجیتالی از این بایگانی هستند اما استفاده از آن باید با نظارت دقیقی انجام شود. این توافقنامه مخصوصاً انتشار این اسناد بر روی اینترنت را ممنوع می کند.
این بایگانی ها، که بعد از جنگ جهانی دوم توسط نیروهای متفقین بوجود آمده است، مدت 60 سال دور از دسترس افراد قرار داشته شده بود. صلیب سرخ تنها سازمانی است که بعد از جنگ از این بایگانی ها برای ردیابی افراد گم شده استفاده کرده و اخیرأ آنها را برای تصدیق ادعاهای جبران خسارت قربانیان بکار برده است. گزارش ها شامل 17.5 میلیون نام می باشد.
تاریخدانانی که از اطلاعیه سال گذشته به وجد آمده اند در شگفتند که چه رازهایی می تواند در این بایگانی ها آشکار شود.
سابین استین، بایگان اصلی یادبود اردوگاه کار اجباری بوخن والد گفت "بسیار آزاردهنده است وقتی که می بینیم این اسناد که در یک شرایط بسیار خاص ایجاد شده اند و افراد زیادی منتظر دیدن آنها هستند هنوز در دسترس همگان قرار ندارند."
بیشتر اطلاعاتی که در باد آرولسن نگهداری می شود در بایگانی های یادبود یاد واشم در اورشلیم و موزه هولوکاست در واشنگتن نیز تکثیر شده است. با این حال این اطلاعت شامل هزاران سند منحصر به فرد و اصلی نیز می باشد.
سال گذشته به خبرگذاری آسوشیتدپرس اجازه داده شد به تعدادی از این اسناد دسترسی داشته باشد. در میان اسناد دیده شده یک رونوشت کربنی از لیست اصلی یهودیانی که توسط اسکار شیندلرنجات داده شده بودند ، توضیحات اصلی کشتار در آشویتس توسط زندانیان آزاد شده، و صدها صفحه گزارش "رفتار" شخصی درباره زندانیان که توسط اعضای اس اس نوشته بود، وجود داشت که مربوط به اولین اردوگاه های کار اجباری حزب نازی می شد.
آرتور ماکس در لاهه، توبی استرلینگ در آمستردام و رندی هرس چافت در نیویورک از نویسندگان خبرگذاری آسوشیتدپرس هستند که در تهیه این گزارش همکاری داشتند.
©MMVII، خبرگذاری آسوشیتدپرس. کلیه حقوق محفوظ است. این مطالب نباید مورد انتشار، پخش، دوباره نویسی یا پخش مجدد قرار گیرند.
صفحه اصلی
چاپ
